BY-SUBHASMITA-DT-14.4.2026

ଭୁବନେଶ୍ଵର ::DT-14.4.2026 :: ଓଡ଼ିଆ ନବବର୍ଷ, ଯାହାକୁ ପଣା ସଂକ୍ରାନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କେବଳ ଏକ ପଞ୍ଜିକାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ନୁହେଁ ଏହା ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଅସ୍ମିତା, ସଂସ୍କୃତି ଓ ଆତ୍ମାର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତୀକ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏପ୍ରିଲ 14ରେ ପାଳିତ ଏହି ପବିତ୍ର ଦିନ ଆମକୁ ନୂଆ ଆରମ୍ଭର ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାଏ, ଆମ ମୂଳକୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆଶାର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଏ।

ପଣା ସଂକ୍ରାନ୍ତିର ମୂଳ ଆକର୍ଷଣ ହେଉଛି “ପଣା”ଏକ ସରଳ କିନ୍ତୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାରଗର୍ଭିତ ପାନୀୟ। ବେଲ ଫଳ, ଗୁଡ଼, ଦହି, ଛେନା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାକୃତିକ ଉପାଦାନରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏହି ପଣା କେବଳ ଶରୀରକୁ ଶିତଳ କରେ ନୁହେଁ, ଏହା ଆମ ସଂସ୍କୃତିର ସରଳତା ଓ ପ୍ରକୃତି ସହ ଜଡିତ ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରେ। ଗ୍ରାମ ହେଉ କି ସହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରରେ ପଣା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କରାଯାଏ, ଯାହା ସମ୍ପ୍ରୀତି ଓ ସମ୍ବନ୍ଧର ଗାଢ଼ତାକୁ ବଢ଼ାଏ।

ଏହି ପର୍ବ ଧାର୍ମିକ ଓ ସାମାଜିକ ଦୁଇ ପକ୍ଷରୁ ବହୁତ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଲୋକମାନେ ଏହି ଦିନରେ ଦେବଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରି ନୂଆ ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥାଏ, ଓ ଶାନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହା ସହିତ ଏହି ପର୍ବ ଆମକୁ ମାନବତା ଓ ପରିବେଶ ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସିଖାଏ।

ବସୁଧା ଦାନ ଏହାର ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ଗଛରେ ଜଳଭରା ଘଡ଼ା ବାନ୍ଧି ଧୀରେ ଧୀରେ ପାଣି ଝରାଇବା ପରମ୍ପରା ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ଆମର ସେବାଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଏହା ଆମକୁ ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ ଯେ, ଜୀବନ କେବଳ ମାନବକୁ ନୁହେଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ଓ ପ୍ରକୃତି ସହ ଆମର ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ସେହିପରି “ଛତୁଆ ଦାନ” ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ସମାଜରେ ସହଯୋଗ ଓ ସମବେଦନାକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।

ଓଡ଼ିଆ ନବବର୍ଷ କେବଳ ଏକ ଧାର୍ମିକ ଉତ୍ସବ ନୁହେଁ ଏହା ଏକ ସାମାଜିକ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ପୁନର୍ଜାଗରଣ। ଏହା ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ, ପୁରୁଣା ଦୁଃଖ, ବିରୋଧ ଓ ବିଫଳତାକୁ ପଛକୁ ଛାଡ଼ି ନୂଆ ଆଶା ଓ ସକାରାତ୍ମକ ମନୋଭାବ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ଏକ ନୂଆ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଦିନ ନିଜ ପାଇଁ, ପରିବାର ପାଇଁ ଓ ସମାଜ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ କରିବାର ଆରମ୍ଭ।

ଆଜିର ତ୍ୱରିତ ଓ ଆଧୁନିକ ଜୀବନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ନିଜ ମୂଳକୁ ଭୁଲିଯାଉଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ପଣା ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଆମକୁ ଆମର ପରିଚୟ ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ। ଏହା ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସହ ସହିତ ଆମ ମୂଳକୁ ଧରିରଖିବା କେତେ ଜରୁରୀ।

ସେହିପାଇଁ, ଓଡ଼ିଆ ନବବର୍ଷ କେବଳ ଏକ ତିଥି ନୁହେଁ ଏହା ହେଉଛି ଜୀବନର ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଶା ଅଛି, ସମ୍ଭାବନା ଅଛି ଓ ସଫଳତାର ଅସୀମ ଆକାଶ ଅଛି।

ନୂଆ ବର୍ଷ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆନନ୍ଦ, ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣୁ ଏହି ଆଶା ସହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ନବବର୍ଷର ଅନେକ ଅନେକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ।

ଚର୍ଚ୍ଚା news